INDIVIDUALISTISCHE BESCHOUWINGEN- kapitalisme- (DVG-244)

Individualistische beschouwingen(DVG-244)

Naar het begin

achturige werkdag,communisten,democratie,geleide economie,individualisering,individualistische beschouwingen,

kapitalisme,liberalisme,ouderdomspensioen,politici,samenleving,socialisten,volwassen individualiteit,

vrije markteconomie,vrijheid.

Terug naar: de Homepage van Rob van Es voor méér informatie

Naar: een grens te ver individualisme voorstelling gedrag – Jan Vis

Naar: eenindividualistischebeschouwingvolwassenindividualiteitdvg242-Jan Vis

Naar: individualismekapitalismesocialismedvg - 243 – Klaas de Boer

Naar: individualistischebeschouwingenkapitalismedvg - 244 – Dhr. H. Atsma

Naar: datverfoeilijkeindividualismedvg245-Jan vis

Naar: datverfoeilijkeindividualismedvg246-Jan Vis (eerste vervolg)

Naar: datverfoeilijkeindividualismedvg247-Jan Vis (tweede vervolg)

Naar: datverfoeilijkeindividualismedvg248-Jan Vis (derde vervolg)

Individualistische beschouwingen(DVG-244)

H. Atsma

Socialisten of communisten worden niet geboren maar gemaakt. Om dat te begrijpen moet je je zeker verdiepen in de geschiedenis van de laatste eeuwen. Vanuit het idealistische liberalisme ontstond het huidige kapitalisme met roof, moord en onderdrukking van andere volkeren, inclusief de eigen arbeidersklasse.

Wanhopige en strijdbare mensen gingen zich verzetten via aanvankelijk verboden socialistische partijen en vakbonden. Te vuur en te zwaard werden deze mensen (zelfs nu nog in vele landen) vervolgd. Zij streefden onder meer naar de achturige werkdag, verbod van kinderarbeid, gelijke lonen voor mannen en vrouwen, en ouderdomspensioen. Deze menselijke regels zijn door hen en onze ouders op het kapitalisme veroverd. Als deze politieke idealisten verdwijnen bouwt ons kapitalistische stelsel deze verworvenheden gewoon weer af, en dat is nu gaande. De Berlijnse muur was een ramp, maar de Westerse wereld heeft geen reden om nu daarover te juichen. (1989). Laat de Westerse politici maar eens goed in eigen spiegel kijken. Volgens miljoenen oost- en west-duitsers is de neergehaalde muur ook een ramp! Zacht gezegd komen de eenvoudige mensen daar nu van de regen in de drup. Dat sommige leiders in oosteuropa op eigen voordeel en macht uitwaren, dus verraad pleegden, moeten wij diep betreuren; de wereldgeschiedenis staat daar bol van. Maar het socialistische ideaal blijft recht overeind staan, zolang nog miljoenen mensen zuchten en verpauperen onder onze “democratie” - en “vrije markteconomie”. In het artikel van Jan Vis,DVG 242, mis ik iedere betrokkenheid met deze slachtoffers die dagelijks de dupe zijn (het loodje leggen) van ons INDIVIDUALISTISCH gerichte, kapitalistisch systeem. Vanuit de hoogte kijkt hij met argusogen neer op mensen met links gerichte idealen, die behalve met zichzelf (als individu) ook bezig zijn om met anderen (gemeenschappelijk) strijd te leveren tegen het mensonterende kapitalisme. Zij hopen met hun inzet (met alle risico's) iets bij te dragen aan een humanere samenleving, waarin samen gewerkt en samen gedeeld wordt. Dan hoeven we minder angst voor de toekomst te hebben, en kan ons korte, aardse bestaan zeker prettiger en vrolijker beleefd worden. Waarom mogen mensen dat gezamenlijk niet als een ideaal zien? Ook al zal dat ideaal nooit bereikt worden, moeten wij dan maar opgeven er naar te streven? Individuele vrijheid die ten koste gaat van anderen niet verwerpen, niet bestrijden... kom nou! Verstandige mensen proberen in klein verband toch ook alles eerlijk te delen; ouders zien toe op gelijke verdeling van voedsel, kleding e.d. onder hun kinderen. Als dat rechtvaardig is, dan hoor je dat toch ook na te streven in groter verband (stam, dorp, land, en ja, ook als wereld-bevolking!) Eén wereld, één mensheid; het ideaal van wereldfederalisten. Verder komt het theoretisch denken in het gedeelte "in goede banen" , voor mij echt over als intellectuele bla, bla, waar gewone mensen niets aan hebben en niets van begrijpen. Het lijkt wel VVD- propaganda; laat de slimme jongens (individuen), dus industriëlen, managers, projectontwikkelaars, enz. hun gang maar gaan. Maar die individualisering die o.a. deze partij voorstaat en al jaren aan de gang is, is in toenemende mate een ramp voor miljoenen nieuwe slachtoffers. En via hun recht van de sterkste en hun heilig verklaarde vrije markteconomie worden arbeiders, tuinders en boeren tegen elkaar uitgespeeld, daarbij sporen vol menselijk leed trekkende. Daarbij denkt Jan Vis (zie zijn "volwassen individualiteit") dat zonder gezamenlijke strijd, zonder idealistische gedrevenheid of moraal, de mensheid als louter individuen, na een onbekend aantal generaties, uiteindelijk gelouterd en als volmaakte mensen gaan (samen) leven. Dat lijkt me een andere vorm van godsgeloof, kompleet met het komende paradijs. Ik ben 70 jaar; één jaar doorgebracht in Neuengamme (afd. strafkamp Farge), en op het randje die hel overleefd. Nadien een fanatiek pacifist/communist geworden. Daarbij dromend en hopend dat geld eens niet langer alles zal overheersen; mensen alléén werken om elkaar van de noodzakelijke levensbehoeften te voorzien via geleide economie; de mensen via regels en afspraken zo gaan leven dat over 100.000 jaren ook levensmogelijkheid is voor mens, plant en dier. Niet afwachten maar (in godsnaam) proberen daar iets voor te doen én te laten. Een samenleving kan niet zonder regels of afspraken; dan draait er geen school, ziekenhuis, orkest, fabriek... en ook onze vereniging “De Vrije Gedachte” niet incl. ons blad. Ik vind het niet zuiver dat Vis over het individualisme alleen het positieve belicht, en over het gemeenschappelijke alleen het negatieve.

Ieder mens leeft in een of andere gemeenschapsvorm, en iedere gemeenschap bestaat uit individuen. Beide begrippen hebben mijns inziens recht op gelijke aandacht en rechten. Een humaan socialistische samenleving met daarin een zo groot mogelijke vrijheid voor ieder individu in denken, doen en geloven, lijkt me verre te verkiezen boven het genadeloos oprukkende, kille kapitalisme, met zijn uitbuiting van de ene mens door de andere, en uitworp van overtollige mensen door de privé-bezitters van de productiemiddelen. Ik zou me laf vinden en diep schamen als ik de strijd tegen dat laatste zou opgeven, ook als die strijd bij voorbaat al verloren is.

Bovenstaande tekst is geschreven: door Dhr. H. Atsma

Pagina's zijn door mij uit het tijdschrift van De Vrije Gedachte No. 244- april 1994 overgenomen.